Αποφασίσαμε να δημοσιεύσουμε, για όποιον δεν μπορούσε να έρθει στην συνέλευση ή να δει το βίντεο, μία σύνοψη των ομιλιών μας στη συνέλευση “για την λαϊκή εξουσία” η οποία έγινε το Σάββατο 25 Ιουνίου στo ex OPG, συνέλευση στην οποία συμμετείχαν 400 άνθρωποι.
Είναι λίγες απλές κουβέντες, οι οποίες ωστόσο θα προσπαθήσουν να διευκρινίσουν τι προσπαθούμε να κάνουμε, αυτό που διακυβεύεται στον “λαϊκό έλεγχο” (controllo popolare), τι μπορεί να γίνει στη Νάπολη, προσπαθώντας ταυτόχρονα να δείξουμε ένα σχέδιο δουλειάς που πηγαίνει καλά στη Νάπολη.
Για άλλη μια φορά θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε όλους όσους ήρθαν, και τους 25 που μίλησαν στη συνέλευση. Και, ως συνήθως, σχόλια, κριτικές, προτάσεις, είναι ευπρόσδεκτες!
Ευχαριστούμε όλες και όλους που ήρθατε εδώ σήμερα!
Πριν ξεκινήσουμε, θα θέλαμε μια στιγμή την προσοχή σας. Θα θέλαμε να θυμηθούμε ένα συμπολίτη μας, ένα παιδί σαν εμάς, ένα εργαζόμενο στη Scampia, πέθανε στις 25 Ιουνίου μόλις πριν δύο χρόνια. Το όνομά του είναι Ciro Esposito (Τσίρο Εσπόζιτο). Ο Τσίρο τραυματίστηκε σοβαρά στη Ρωμή, από το μίσος ενός φασίστα που για τις σκοτεινές κινήσεις του ακόμα λίγα είναι γνωστά. Η οικογένειά του, όμως, κατάφερε να αντιδράσει, κατάφερε να μετατρέψει τη θλίψη σε δύναμη, έχει ξεκινήσει κοινωνικά προγράμματα με την οργάνωση “Ciro Vive” (“Ο Τσίρο ζει”), ήταν μέρος της ανακαίνισης αυτής της πόλης. Η μητέρα του Αντονέλλα, ο πατέρας του Τζιάννι, για εμάς είναι παραδείγματα. Ενώ είναι στη Scampia για να θυμηθούν τον Τσίρο, εμείς θέλουμε να τους χαιρετίσουμε, δίνοντάς τους όλη μας την αλληλεγγύη, μια ζεστή αγκαλιά.
Θέλαμε να ξεκινήσουμε εξηγώντας το λόγο αυτής της συνέλευσης. Αλλά στην ουσία πιστεύουμε ότι όλη αυτή η συμμετοχή αποτελεί ήδη μια απάντηση. Αυτή η συνέλευση δεν εφευρέθηκε από εμάς, αναδείχθηκε μόνη της. Ήταν μια ευρέως διαδεδομένη ανάγκη. Είπαμε: δεν σταματάμε, δεν αρκούμαστε στην υποστήριξη ενός δημάρχου, κι έτσι έγινε. Όχι μόνο για εμάς, αλλά για όλους.
Ότι κάτι συμβαίνει εδώ στη Νάπολη είναι εμφανές. Δεν είναι καθόλου προφανές ότι μετά από δύο μήνες προεκλογικής εκστρατείας, ένα Σάββατο στο τέλος Ιούνη, θα βλέπαμε τόσο κόσμο. Προφανώς δεν μας σταματά. Δεν μας σταματά να έχουμε αναθέσει σε ένα πρόσωπο ή μια ομάδα προσώπων να διαχειριστούν την πόλη και μετά “τα λέμε σε 5 χρόνια”. Οι άνθρωποι θέλουν να μιλήσουν, πιστεύουν ότι τελικά υπάρχει κάποιος που τους ακούει. Πιστεύουν ότι τελείωσε ο καιρός στον οποίο οι αποφάσεις παίρνονταν από τα πάνω, και τώρα θέλουν να δεσμευτούν.
Ακόμα κι αυτές οι εκλογές δεν έγιναν όπως αυτές του παρελθόντος, επειδή ακόμα και ο έλεγχος σχετικά με τις απάτες έχει ανατεθεί. Οι πολίτες, με ή χωρίς μπλούζα “controllo popolare”, παρουσιάστηκαν με δική τους πρωτοβουλία για να παρακολουθήσουν, να καταγράψουν, να προλάβουν. Επειδή εάν το κράτος αποδεικνύει ότι δεν θέλει να παρέμβει, ή βρίσκεται σε συνεννόηση με τις εξουσίες, οι οποίες είναι οι μαφίες ή τα μεγάλα συμφέροντα των αφεντικών, τότε ο λαός πρέπει να κινητοποιηθεί επειδή τα δικαιώματά του πρέπει να είναι σεβαστά.
Έτσι, ειπώθηκε πολύ απλά, τι είναι η λαϊκή εξουσία. Είναι κάτι πολύ παλιό, επειδή “η εξουσία στο λαό” (potere al popolo),”ο λαϊκός έλεγχος”(controllo popolare), είναι πράγματα που εκφράζουν πάντα την ίδια την έννοια της δημοκρατίας, αλλά είναι ένα πράγμα με πολλές νέες πτυχές, επειδή κανείς δεν το έχει θέσει πραγματικά σε εφαρμογή. Εμείς σε ετούτη την πόλη έχουμε την ιστορική ευκαιρία να το κάνουμε!
Λέμε “ιστορική” επειδή ο Νότος ανέκαθεν παρουσιαζόταν ως ο τόπος της απόστασης μεταξύ των θεσμών και του λαού. Εμείς δεν ήμασταν πολίτες, αλλά υποκείμενα. Επειδή μας έχουν κατασκευάσει ως υποκείμενα. Ο “λαϊκός έλεγχος” σπάει αυτό τον μηχανισμό, και σπάει κάθε λαϊκισμό, επειδή ενεργοποιεί τις συλλογικές νοημοσύνες, τις βάζει μαζί. Πολλοί λένε ότι είναι ανάγκη να μπει ο “δήμος” στη δημοκρατία. Είναι σωστό: ο δήμος δεν είναι ο λαός ως μια μονάδα, ο λαός των εθνικισμών, εκείνος που χειροκρότησε στο Παλάτζο Βενέτσια καθώς μιλούσε ο Μουσολίνι. Ο δήμος είναι οι πολλοί, η πλειοψηφία, το κάτω κομμάτι της κοινωνίας, εκείνο που δεν έχει μέρος, εκείνο που δουλεύει και παράγει πλούτο, αλλά δεν ελέγχει/εξουσιάζει ποτέ. Επειδή για εμάς ο “λαός” δεν είναι κανείς. Αν τη δούμε από τη Ρώμη ή από το Βορρά, αυτή είναι μια μικρή επανάσταση: το δικαίωμα στο Νότο, μια διοίκηση που υπηρετεί τον λαό, με κάθε έννοια!
Αυτό θέλουμε να πούμε στον δήμαρχο, στους διοικούντες. Εσείς έχετε κερδίσει μια επανεκλογή. Θέλετε πραγματικά να κερδίσετε; Θέλετε να κατακτήσετε τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα αυτής της πόλης, τα προάστια, εκείνα που πάντα εξαπατώνται, εκείνα που πάντα παραιτούνται; Θέλε πραγματικά να αλλάξετε τις συνθήκες ζωής του ναπολιτάνικου λαού, να εκτελέσετε την λαϊκή επιθυμία όπως αυτή εκδηλώνεται, να δώσετε τα εργαλεία για τους ανθρώπους να μπορούν να ενημερώνονται συνεχώς, να μπορούν να σας ελέγχουν, να σας συμβουλεύουν;
Επειδή αυτό είναι σήμερα το ζήτημα. Οι άνθρωποι ξέρουν πολύ καλά τι θέλουν. Συχνά γνωρίζουν και το πως. Απλά ακούστε τους, να μείνετε σε δεσμό μαζί τους, και οι ναπολιτάνοι είναι έτοιμοι να δώσουν τα πάντα, ιδέες, χέρια. Μας βάζουν λίγα για να εμπιστευτούν, επειδή πάντα τους ξεγελούσαν, αλλά όταν το κάνουν δεν το κάνουν μισό!
Αυτή είναι η πρόκληση που έχουμε μπροστά μας: θα πρέπει να αλλάξει πραγματικά αυτή η πόλη, σε βάθος. Θα πρέπει να δοθεί δουλειά, μια υγιής εργασία, δικαιώματα, να επαναστατικοποιήσει τις δημόσιες συγκοινωνίες, να αντιταχθεί στην πώληση της υγείας, να δοθούν στους πολίτες εκείνες οι δυνατότητες που σε άλλα μέρη θα είχαν… Θέλουμε πραγματικά να κερδίσουμε.
Φυσικά, δεν είμαστε έξω από τον κόσμο, γνωρίζουμε ότι τα περιθώρια είναι στενά. Αλλά μέσα σ’ αυτά τα περιθώρια θα πρέπει να κάνουμε ότι είναι δυνατόν, αφαιρώντας κάθε ευρώ από τα απόβλητα, από τα έξοδα παραστάσεως, από τα μεγάλα γεγονότα δίχως νόημα, και να τα διανέμουν στις κατώτερες τάξεις. Επίσης για αυτό σήμερα παρουσιάζουμε ένα μετεκλογικό πρόγραμμα. Επειδή μας αρέσει να είμαστε συγκεκριμένοι.
Κατά την διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας δεν μιλήσαμε πολύ για τα περιεχόμενα, αλλά είναι πλέον καιρός να μπούμε στην ουσία. Αυτό το μετεκλογικό πρόγραμμα δεν είναι κάτι που γράψαμε σε ένα δωματιάκι, δεν είναι η λύση για όλα τα κακά της πόλης, δεν αντιμετωπίζει όλα τα θέματα. Είναι μόνο μερικά σημεία που μας έθεσαν οι άνθρωποι που συναντήσαμε στους αγώνες. Πράγματα που μπορούν να γίνουν γρήγορα με μηδενικό κόστος, και κινούνται στην κατεύθυνση της αύξησης της συμμετοχικότητας. Είναι πράγματα που αλλάζουν αμέσως την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, που έχουν συνηθίσει να σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο. Είναι ένα είδος προγράμματος των “εκατό ημερών”: όταν επιτευχθούν αυτά τα σημεία περνάμε στα άλλα, μετά στα άλλα, και ούτω καθεξής. Ώσπου στο διάστημα των 5 χρόνων να έχουμε μια αφήγηση για μια άλλη Νάπολη.
Φυσικά, το ξέρουμε, τα περιθώρια είναι στενά. Ωστόσο τα περιθώρια τίθενται για να διευρύνονται.
Επίσης για αυτό δεν μπορούμε να περιοριστούμε στη Νάπολη. Δεν μπορούμε να “πολιορκηθούμε”. Πρέπει να βγούμε έξω, να επεκτείνουμε το μοντέλο της Νάπολη σε όλη την Ιταλία. Επειδή υπάρχει ένα δυνατό ερώτημα απ’ αυτή την άποψη. Και για όλη την Ιταλία υπάρχει ένας στρατός με θέληση, υπάρχουν μπάντες ιδεαλιστών και μαχητών – και αυτές δεν είναι καθόλου άσχημες λέξεις!- που περιμένουν μόνο μια οργάνωση.
Εμείς εδώ και δύο χρόνια έχουμε γράψει ένα βιβλίο (“Dove sono I nostri”), το παρουσιάσαμε σε 80 πόλεις, ανάμεσα σε κοινωνικά κέντρα, ενώσεις, επιτροπές. Έχουμε συνειδητοποιήσει τις δυνατότητες που υπάρχουν εκεί έξω: αυτοί οι άνθρωποι ήταν ακόμα εκείνοι που πιστεύουν σ’ αυτό, που αγωνίζονται κάθε μέρα, για τους οποίους η πολιτική δεν είναι οι αριβισμοί (κοινωνική αναρρίχηση), οι καρέκλες και η ιδιοτέλεια. Ιδού, αυτοί οι πολλοί σύντροφοι νέοι ή μη, σίγουρα ειλικρινείς, είναι οι άνθρωποι που πρέπει να μιλήσουμε.
Είναι αναγκαίο να συνενωθούν αυτές οι δυνάμεις, να μην κάνουν τις συνηθισμένες θλιβερές εκλογικές ταμπέλες, αλλά να συμμετέχουν από τα κάτω, με την πρακτική, με το παράδειγμα, με την εξάπλωση των θετικών εμπειριών. Αυτές οι εκλογές μας λένε πως όταν η αριστερά εμφανίζεται όπως η πολιτική τάξη, όπως τα παράσιτα, σαν άνθρωποι που δεν έχουν αγωνιστεί ποτέ ή δεν έχουν δώσει συγκεκριμένα ένα χέρι στο λαό, σαν ένας κόσμος έτοιμος να συμβιβαστεί, χάνει οικτρά. Όταν πρόκειται για μια πραγματική εναλλακτική στον φιλελευθερισμό και τα κόμματά του, με την αξιοπιστία κάποιου που έχει κάνει πράγματα, κάποιου που ακούει, για να είναι δήμαρχος ή ένα κοινωνικό κέντρο, το πράγμα λειτουργεί!
Και στη συνέχεια πρέπει να μιλήσουμε σε όλους τους ναπολιτάνους και τους νότιους οι οποίοι έπρεπε να μεταναστεύσουν όλα αυτά τα χρόνια. Σκεφτείτε πόσοι είναι. Φανταστείτε τι θα έπρεπε να υπομείνουν αυτά τα χρόνια, τις προκαταλήψεις, τις κατηγορίες…
Σας δίνουμε μόνο ένα μικρό παράδειγμα. Μετά τις εκλογές μας τηλεφώνησε ένα φίλος μας, ένας που έπρεπε να φύγει για να δουλέψει στην επαρχία της Μόντενα. Ένας που πάντα έβλεπε με κακό μάτι την θεσμική πολιτική. Μας είπε: “Παιδιά πείτε στο de Magistris ότι δεν πρέπει να φοβάται, εγώ θα είμαι το πρώτο μέλος του κόμματός του στη Μόντενα. Θα πάω να ανοίξω θέσεις για το κόμμα του”.
Έτσι, αυτό είναι το πνεύμα που υπάρχει σε πολλούς συντρόφους. Και αν στην Ιταλία -όπως είναι προφανές σε όλους- δεν μιλάνε για αυτό που έγινε, αν μας λογοκρίνουν, είναι επειδή φοβούνται ότι αυτός ο ιός θα εξαπλωθεί. Έτσι, αν η Ιταλία δεν μιλάει για τη Νάπολη, πρέπει να φέρουμε την Νάπολη στην Ιταλία! Όπως έχουμε μεταναστεύσει για να φέρουμε τα χέρια μας, πρέπει να κάνουμε μια βόλτα την καρδιά μας, τον ενθουσιασμό μας, την μικρή μας εμπειρία. Εμείς πρέπει να κάνουμε κάποιου είδους εκστρατεία των Χιλίων σε αντίθεση. Αλλά όχι για να αποικίσουμε ή να κυριαρχήσουμε κάποιον, όπως κάνει ο Ρέντζι όταν έρχεται εδώ να επιβλέψει, αλλά για να αποφασίσουμε τελικά μαζί, να εκπαιδεύσουμε όλους τους εκμεταλλευόμενους της Ιταλίας ανάμεσά τους.
Το σύστημά τους καταρρέει. Ο Ρέντζι είναι μια κερδοσκοπική φούσκα, με την πρώτη σοβαρή δυσκολία μπορεί να σκάσει. Ο αγώνας για το δημοψήφισμα του Οκτωβρίου μπορεί να είναι το πρώτο εθνικό πεδίο μάχης στο οποίο θα πέσουν. Εμείς θα προσπαθήσουμε με κάθε τρόπο να κερδίσει το ΟΧΙ. Διότι η νίκη του ΟΧΙ θα σημαίνει ότι βάζουμε ένα ανάχωμα στην αλαζονεία του Ρέντζι, στην επίθεση των κυρίαρχων τάξεων, στις μεταρρυθμίσεις που μας καταστρέφουν, στην πανοπλία της δημοκρατίας.
Προσοχή όμως: αν κερδίσει το ΟΧΙ, η κυβέρνηση θα μπορούσε να πέσει, και στη συνέχεια να ξεκινήσει ένα δημοκρατικό κύμα. Και αν ο λαός κινητοποιηθεί, δεν μπορούμε να στεκόμαστε να παρακολουθούμε ένα παιχνίδι μεταξύ Ρέντζι, Σαλβίνι και Γκρίλλο, μια προεκλογική εκστρατεία στην οποία κανείς δεν θα μιλά για αναδιανομή του πλούτου, για συνδικαλιστική ελευθερία, για επενδύσεις στο δημόσιο που θα παρέχουν θέσεις εργασίας, για ένα πρόγραμμα για το Νότο, για την υποδοχή των προσφύγων, για τον τερματισμό των πολέμων και των στρατιωτικών δαπανών… Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να βγούμε στις πλατείες, να κάνουμε την φωνή μας να ακουστεί, με κάθε δυνατό μέσο!
Τέλος, σας ζητάμε να σκεφτείτε κάτι πολύ σημαντικό.
Βιώνουμε απίστευτες στιγμές. Είναι μια πολύ συγκεχυμένη και περίπλοκη κατάσταση. Εκείνο που ήταν δεδομένο και ήσυχο, δεν είναι πλέον τόσο. Είδαμε τι έγινε πέρυσι στην Ελλάδα. Τι συνέβη χθες με το δημοψήφισμα για το Brexit. Τι συμβαίνει κάθε μέρα με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στο κατώφλι της Ευρώπης, τα εκατομμύρια των ανθρώπων που κινούνται και πεθαίνουν στα σύνορά μας…
Μια μέρα αυτή η εποχή θα μελετάται στα βιβλία της ιστορίας ως η εποχή στην οποία παίχτηκε ένα τεράστιο παιχνίδι μεταξύ πολιτισμού και βαρβαρότητας. Βρισκόμαστε πράγματι σε μια ακραία κατάσταση: από την μια πλευρά ένας άγριος καπιταλισμός, που είναι πρόθυμος να κάνει τα πάντα, την άνοδο της ακροδεξιάς, τον πόλεμο μεταξύ των φτωχών. Από την άλλη, σκεφτόμαστε τις ισπανικές εκλογές αύριο, τις γαλλικές πλατείες, επίσης εμάς εδώ στη Νάπολη, τους λαούς που ξυπνούν και απαιτούν περισσότερα δικαιώματα, περισσότερη δημοκρατία, την αλλαγή αυτού του συστήματος.
Εμείς με ποια πλευρά θα τεθούμε; Τι θέλουμε από τις ζωές μας; Πως τις φανταζόμαστε σε 20 χρόνια; Καθένας από εμάς πρέπει να το αναρωτηθεί, δεν μπορεί να στέκεται και να παρακολουθεί, δεν μπορεί απαξία την ζωή του. Η μάχη έχει αρχίσει, και θα είναι δύσκολη: για να κερδίσουν οι λαοί, και ταυτοχρόνως να αντισταθούμε στις επιθέσεις των εχθρών μας, θα χρειαστεί ταπεινότητα, πολλή νοημοσύνη, πολλή υπομονή. Πολλή αποφασιστικότητα. Θα χρειαστεί επίσης πολλή ενότητα, η δυνατότητα να βρούμε κοινά σημεία και να αντιμετωπίσουμε από κοινού τις δυσκολίες.
Δεν θα είναι εύκολο, αλλά εμείς είμαστε τρελοί και είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορούμε να το κάνουμε!
